Kto może skorzystać z terapii zajęciowej?

Jak terapia zajęciowa wspiera osoby z niepełnosprawnościami?

Dla osób z niepełnosprawnościami podstawowe czynności mogą stanowić bardzo duże wyzwanie. Terapeuta zajęciowy bada, co sprawia pacjentom największe trudności i ćwiczy ją z uczestnikiem. Gdy, ktoś ma problemy ze sprawnością dłoni, prowadzący sprawdza, jakie ruchy sprawiają problem. Na tej podstawie proponuje inny sposób wykonania zadania lub przedstawia przybory, które je ułatwią. Ważne by podopieczny mógł trenować umiejętności w domowym zaciszu, co pozwoli mu się usamodzielnić. Osoby chcące wziąć udział w warsztatach terapii zajęciowej muszą mieć odpowiednie wskazania w orzeczeniu o niepełnosprawności.

Terapia zajęciowa dla osób w spektrum autyzmu

U osób w spektrum autyzmu sama czynność może nie być problematyczna. Często największy problem stanowią warunki, w jakich ją wykonuje. Najpopularniejszym przykładem pojawiającym się na zajęciach jest robienie zakupów. Wielu autystyków jest bardzo wrażliwych na dźwięki i nadmierny hałas. W sklepie dociera do nich ogromna ilość tych bodźców, przez co panikują i uciekają z budynku. Zadaniem terapeuty jest ustalić, czy główną trudność sprawia muzyka, komunikaty z głośników czy tłum przy kasie. Następnie proponuje proste kroki, które mają oswoić podopiecznego z problemem.

Terapia zajęciowa w leczeniu zaburzeń psychicznych

W czasie kryzysu psychicznego zwykłe obowiązki potrafią niesamowicie przytłaczać chorego. Osoba z depresją często nie ma sił na tak proste rzeczy, jak umycie się, zrobienie posiłku czy wyjście z domu. Podczas terapii zajęciowej ustala z nią plan minimum, który pozwala jej stopniowo wracać do wykonywania codziennych obowiązków. Zadania trzeba dostosowywać do aktualnego stanu pacjenta, ponieważ zbyt wiele czynności jednocześnie może ją zniechęcić, zanim zacznie robić pierwsze postępy. Należy jednak pamiętać, że mimo iż terapeuta zajęciowy ukończył szkołę medyczną, nie jest on lekarzem zapewniającym odpowiednią opiekę psychiatryczną.

Leczenie uzależnień a terapia zajęciowa

Po odstawieniu alkoholu lub narkotyków duży problem dla pacjenta stanowi planowanie czasu i radzenie sobie z emocjami. Na terapii zajęciowej można przygotować mu proste obowiązki po powrocie do domu, które sprawią mu przyjemność i zajmą resztę dnia. Może to być wspólne gotowanie z drugą połówką lub praca w ogrodzie. Trzeba, także ustalić mechanizmy i zadania mające na celu pomóc mu w trudnych chwilach. Dla jednych będzie to spacer czy rozmowa z bliską osobą, a dla innych sport lub hobby.

Jak terapeuta zajęciowy pomaga osobom zagrożonym wykluczeniem społecznym?

Bezrobocie, izolacja lub brak mieszkania utrudniają załatwianie spraw i powrót do normalnego życia w społeczeństwie. Zadaniem terapeuty zajęciowego jest wprowadzenie do codziennych czynności wymagających współpracy z innymi. W placówce medycznej może to być wspólne przygotowanie posiłku, które wymaga dobrej koordynacji działań. Z czasem można wprowadzić również zadania w innych miejscach.

Terapia zajęciowa dla pacjentów onkologicznych

W trakcie i po leczeniu onkologicznym pacjenci często mają problemy z powrotem do pracy i obowiązków domowych. Zmęczenie, ból i ograniczenia ruchu utrudniają im wykonywanie codziennych obowiązków oraz utrzymanie skupienia przez dłuższy czas. Zadaniem terapii zajęciowej wykrycie, na jakich etapach pojawiają się trudności i znalezienie rozwiązań. Może wskazać, kiedy potrzebne jest skrócenie czasu pracy, większe przerwy pomiędzy zadaniami lub inny sposób ich wykonania. Plan działań trzeba omówić z lekarzem prowadzącym pacjenta i dostosowywać, jeśli objawy się nasilają.

Z terapii zajęciowej mogą skorzystać osoby, które mają trudności z wykonywaniem codziennych zadań. Przyszły terapeuta musi nauczyć się jak je rozpoznać i zaproponować odpowiednie rozwiązanie do stanu pacjenta. Jeśli chcesz przygotować się do takiej pracy, zapisz się do naszej szkoły medycznej.